Uczeń czy uczestnik

 

Uczeń czy uczestnik? Dlaczego Jezus powołał uczniów, a nie widzów.

Współczesne chrześcijaństwo często koncentruje się wokół wydarzeń takie jak: nabożeństwa, konferencje, koncerty uwielbienia, kursy i spotkania domowe. Wielu wierzących spędza lata, przechodząc od jednego spotkania do drugiego, a mimo to niewiele zmienia się w ich codziennym życiu.

Nie oznacza to, że spotkania są nieważne. Biblia zachęca do wspólnego gromadzenia się (Hbr 10,25). Problem pojawia się wtedy, gdy środek staje się celem. Kościół zaczyna mierzyć sukces frekwencją, podczas gdy Jezus mierzył go liczbą uczniów, którzy żyli jak On.

Kim jest uczeń?

Greckie słowo μαθητής (mathētēs) oznacza ucznia, ale nie w dzisiejszym szkolnym znaczeniu. Oznacza osobę, która świadomie wiąże swoje życie z mistrzem, uczy się od niego i naśladuje go we wszystkim.

Uczeń nie tylko zdobywa wiedzę.

Uczeń przejmuje sposób życia.

W kulturze żydowskiej uczeń chodził za rabinem, obserwował go podczas pracy, posiłków, rozmów, modlitwy i odpoczynku. Nie chodziło jedynie o słuchanie wykładów, lecz o przemianę całego życia.

Dlatego Jezus nie powiedział:

"Przyjdź i posłuchaj."

Powiedział:

"Pójdź za Mną." (Mt 4,19)

To ogromna różnica.

Jezus nie tworzył publiczności

Przez trzy i pół roku Jezus nie budował organizacji ani programu spotkań.

Budował ludzi.

Najwięcej czasu spędzał z dwunastoma uczniami. Jadł z nimi, podróżował, rozwiązywał konflikty, odpowiadał na pytania i pokazywał swoim życiem, czym jest Królestwo Boże.

Nie przekazywał jedynie informacji.

Przekazywał swoje życie.

To właśnie dlatego Paweł później napisze:

"Bądźcie naśladowcami moimi, jak i ja jestem naśladowcą Chrystusa." (1 Kor 11,1)

Uczeń uczy się przede wszystkim przez obserwację.

Spotkanie jest początkiem, nie celem

Kościół potrzebuje zgromadzeń.

Potrzebujemy uwielbienia, modlitwy, nauczania i społeczności.

Jednak Nowy Testament pokazuje wyraźnie, że spotkania były miejscem wyposażania wierzących.

Paweł pisze:

"Aby przygotować świętych do dzieła posługiwania." (Ef 4,12)

Nie do kolejnego spotkania- do służby

To oznacza, że prawdziwy sprawdzian niedzielnego nabożeństwa odbywa się w poniedziałek rano.

Czy Ewangelia wpływa na sposób prowadzenia firmy?

Na relacje z żoną?

Na wychowanie dzieci?

Na rozmowę z sąsiadem?

Na uczciwość wobec klientów?

Na wydawanie świadectwa?

Jeżeli nie, to nawet najlepsze kazanie nie osiągnęło swojego celu.

Jezus większość cudów uczynił poza miejscem zgromadzeń:

Na drodze.

W domu.

Przy studni.

Na weselu.

W łodzi.

Na ulicy.

Przy stole.

To pokazuje, że Boże Królestwo jest obecne wszędzie tam, gdzie są ludzie.

Jeżeli Jezus żyje w nas, również nasze miejsce pracy, szkoła czy osiedle powinny stawać się miejscem działania Boga.

Świątynia czy świat?

Przez wieki wielu wierzących nieświadomie odwróciło kierunek.

Ludzie przychodzą do kościoła, aby spotkać Boga.

Tymczasem Jezus mówi:

"Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam." (J 20,21)

Kościół nie istnieje po to, aby świat przychodził do niego.

Kościół istnieje po to, aby iść do świata.

To właśnie dlatego pierwszym poleceniem po zmartwychwstaniu było:

"Idźcie..."

Nigdy:

"Czekajcie, aż przyjdą."

Największe świadectwo to codzienne życie

Jezus powiedział:

"Wy jesteście światłością świata." (Mt 5,14)

Światłość ma świecić tam, gdzie jest ciemność.

Sól działa tylko wtedy, gdy ma kontakt z tym, co chce zachować przed zepsuciem.

Jeżeli większość czasu chrześcijanin spędza wyłącznie wśród innych chrześcijan, jego wpływ na świat będzie bardzo ograniczony.

Tymczasem Jezus zostawił nas właśnie po to, abyśmy byli obecni w świecie.

Nie należeli do świata.

Ale byli w świecie.

Najważniejsze polecenie Jezusa brzmi:

"Idźcie więc i czyńcie uczniami wszystkie narody..." (Mt 28,19)

W greckim tekście głównym czasownikiem jest właśnie "czyńcie uczniami" (mathēteusate).

Nie chodzi jedynie o głoszenie.

Nie chodzi jedynie o chrzest.

Nie chodzi jedynie o spotkania.

Celem jest człowiek, który nauczy się żyć jak Jezus.

To proces.

Relacja.

Towarzyszenie.

Wspólne życie.

Pierwszy Kościół rozumiał tę zasadę

W Dziejach Apostolskich nie czytamy jedynie o zgromadzeniach.

Czytamy o życiu.

"Codziennie..."

To słowo pojawia się bardzo często.

Codziennie modlili się.

Codziennie przebywali razem.

Codziennie jedli razem.

Codziennie służyli.

Codziennie wzrastali.

Ich wiara nie była wydarzeniem raz w tygodniu.

Była stylem życia.

Można uczestniczyć w setkach nabożeństw i nigdy nie stać się uczniem.

Można znać Biblię, a nie przypominać Jezusa.

Można śpiewać o miłości i nie kochać ludzi.

Można słuchać kazań o przebaczeniu i przez lata nosić urazę.

Jezus powiedział:

"Po owocach ich poznacie." (Mt 7,16)

Nie po liczbie spotkań.

Nie po ilości wiedzy.

Po owocach.

Jak wygląda uczeń Jezusa?

Uczeń codziennie pyta:

Czego dziś chce mnie nauczyć Jezus?

Kogo dziś mogę kochać?

Komu mogę służyć?

Komu mogę przebaczyć?

Z kim mogę podzielić się Ewangelią?

Jak moje decyzje odzwierciedlają charakter Chrystusa?

Tak wygląda praktyczne chrześcijaństwo.

Kościół potrzebuje spotkań. Potrzebuje wspólnej modlitwy, nauczania i uwielbienia. Jednak spotkania nigdy nie zastąpią uczniostwa.

Największym sukcesem Kościoła nie jest pełna sala, lecz przemienione życie.

Nie liczba uczestników lecz liczba uczniów 

Bo Jezus nie umarł po to, abyśmy byli religijnymi konsumentami duchowych wydarzeń.

Umarł i zmartwychwstał po to, abyśmy stali się ludźmi podobnymi do Niego.

Kiedy Kościół na nowo odkryje, że uczniostwo jest stylem życia, a nie jedynie uczestnictwem w wydarzeniach, wtedy świat nie tylko usłyszy Ewangelię – ale zobaczy ją w ludziach, którzy żyją jak ich Mistrz.

Obyśmy zaczęli żyć jak uczniowie 

Paweł Król