Modlitwa - spotkanie z Bogiem

Modlitwa –  spotkanie z Bogiem

Modlitwa nie jest jedynie powtarzaniem wyuczonych formuł ani religijnym obowiązkiem. Jest przede wszystkim żywą relacją z Bogiem – Ojcem, który pragnie społeczności ze swoimi dziećmi. Jezus i apostołowie uczą, że modlitwa powinna wypływać z serca, być szczera, pełna wiary i otwartości na prowadzenie Ducha Świętego.

 Modlitwa nie jest pustym powtarzaniem słów

Jezus przestrzegał swoich uczniów:

„A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem myślą, że dla swej wielomówności będą wysłuchani.” (Mt 6,7)

Nie oznacza to, że długie modlitwy są złe, lecz że Bóg nie patrzy na ilość wypowiedzianych słów, ale na szczerość serca. Jezus zaraz potem podał modlitwę „Ojcze nasz” jako wzór, a nie jako jedyną formułę do powtarzania. Uczył, że Bóg jest Ojcem, do którego można przyjść z ufnością.

Modlitwa w ukryciu – rozmowa z Ojcem

Jezus powiedział:

„Ty zaś, gdy się modlisz, wejdź do swojej komory, zamknij drzwi i módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.” (Mt 6,6)

Modlitwa w komorze oznacza osobisty czas z Bogiem, bez chęci przypodobania się ludziom. To miejsce szczerej rozmowy, uwielbienia, wyznawania grzechów, dziękczynienia i powierzania Bogu swoich trosk

Modlitwa jako słuchanie Boga

Modlitwa nie polega wyłącznie na mówieniu. To również wsłuchiwanie się w głos Ducha Świętego. Jezus powiedział:

„Moje owce słuchają mojego głosu.” (J 10,27)

Apostoł Paweł uczy, że:

„Ci bowiem, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi.” (Rz 8,14)

Podczas modlitwy wierzący otwiera swoje serce na Boże prowadzenie przez Słowo Boże oraz działanie Ducha Świętego, który przypomina naukę Chrystusa i kieruje życiem ucznia.

Duch Święty wspiera nas w modlitwie

Nie zawsze wiemy, o co i jak się modlić. Dlatego Bóg dał wierzącym Ducha Świętego.

„Podobnie i Duch wspiera nas w naszej słabości. Nie wiemy bowiem, o co się modlić, jak trzeba, lecz sam Duch przyczynia się za nami w niewysłowionych westchnieniach.” (Rz 8,26)

Modlitwa jest więc współpracą człowieka z Duchem Świętym, który pomaga modlić się zgodnie z wolą Boga.

Modlitwa we wspólnocie wierzących

Nowy Testament pokazuje ogromną wartość wspólnej modlitwy.

Po wniebowstąpieniu Jezusa uczniowie:

„Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie.” (Dz 1,14)

Pierwszy Kościół:

„Trwali w nauce apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach.” (Dz 2,42)

Kiedy Piotr był uwięziony:

„Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga.” (Dz 12,5)

Wspólna modlitwa jednoczy wierzących, umacnia ich w wierze i pozwala doświadczać Bożego działania.

Modlitwa wstawiennicza za innych

Nowy Testament zachęca, aby nie modlić się jedynie o własne potrzeby.

Paweł napisał:

„Proszę więc przede wszystkim, aby zanosić błagania, modlitwy, prośby i dziękczynienia za wszystkich ludzi.” (1 Tm 2,1)

Jakub dodaje:

„Módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni.” (Jk 5,16)

Chrześcijanin jest powołany do niesienia przed Boga potrzeb rodziny, przyjaciół, Kościoła, chorych, prześladowanych, rządzących oraz wszystkich ludzi.

Modlitwa nie ogranicza się do określonych godzin czy miejsc.

Paweł zachęca:

„Nieustannie się módlcie.” (1 Tes 5,17)

Oznacza to życie w stałej świadomości obecności Boga – rozmowę z Nim podczas codziennych obowiązków, podejmowania decyzji, pracy i odpoczynku.

Nowy Testament ukazuje modlitwę jako żywą więź z Bogiem. Nie jest ona zbiorem wyuczonych formuł, lecz szczerym spotkaniem z Ojcem przez Jezusa Chrystusa w mocy Ducha Świętego. Obejmuje osobistą modlitwę w ukryciu, wspólną modlitwę Kościoła oraz modlitwę wstawienniczą za innych. Jest zarówno mówieniem do Boga, jak i słuchaniem Jego głosu. Taka modlitwa przemienia serce człowieka, umacnia wiarę i prowadzi do coraz głębszej społeczności z Bogiem.

Błogosławię /Paweł Król/