Światłość i ciemność duchowa człowieka

Temat światłości i ciemności należy do najważniejszych obrazów duchowych w Nowym Testamencie. Światłość oznacza obecność Boga, prawdę, życie, zbawienie i prowadzenie Chrystusa.

Ciemność natomiast symbolizuje grzech, oddalenie od Boga, zagubienie duchowe, niewiarę i działanie zła. 

Człowiek może znajdować się w jednym z tych stanów albo przechodzić z ciemności do światłości dzięki wierze w Jezusa Chrystusa.

Najważniejszym źródłem światłości jest sam Jezus.

„Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia.”— Ewangelia Jana 8,12

Chrystus ukazuje prawdę o Bogu i człowieku. Człowiek żyjący bez Boga pozostaje duchowo zagubiony, natomiast ten, kto idzie za Jezusem, odnajduje sens życia i drogę zbawienia.

Nowy Testament podkreśla również, że światłość Chrystusa przyszła do świata pogrążonego w ciemności:

„Światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.”— Ewangelia Jana 1,5

Ciemność duchowa oznacza życie bez Boga i bez poznania prawdy. Człowiek pogrążony w ciemności może być zniewolony przez grzech, egoizm, pychę lub nienawiść.

„Byliście bowiem niegdyś ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu.  Efezjan 5,8

Ciemność prowadzi do duchowej ślepoty:

„A sąd polega na tym, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światłość, bo złe były ich uczynki.”— Ewangelia Jana 3,19

Według tych słów człowiek często wybiera ciemność świadomie, ponieważ nie chce porzucić grzechu.

Nowy Testament ukazuje możliwość przemiany człowieka. Dzięki wierze, nawróceniu i łasce Bożej człowiek może przejść z duchowej ciemności do światłości.

„On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna.”— List do Kolosan 1,13

Przemiana ta dokonuje się przez przyjęcie Ewangelii oraz życie zgodne z nauką Chrystusa. Światłość nie jest tylko wiedzą religijną, ale nowym sposobem życia.

Chrześcijanin jest powołany, aby sam stał się światłem dla innych.

„Wy jesteście światłem świata.”— Ewangelia Mateusza 5,14

Życie w światłości oznacza:

życie w prawdzie,

miłość bliźniego,

unikanie grzechu,

czynienie dobra,

trwanie w jedności z Bogiem.

Apostoł Jan podkreśla znaczenie miłości:

„Kto miłuje swego brata, trwa w światłości.”— Pierwszy List Jana 2,10

Natomiast brak miłości prowadzi do ciemności duchowej:

„Kto zaś nienawidzi swego brata, jest w ciemności.”— Pierwszy List Jana 2,11

Nowy Testament pokazuje, że życie duchowe człowieka jest walką dobra ze złem, która dokonuje się w sercu i umyśle. Człowiek musi czuwać, aby nie wrócić do ciemności.

„Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła.”— List do Rzymian 13,12

Światłość wymaga wytrwałości, modlitwy i wiary. Chrześcijanin powinien stale wybierać dobro i odrzucać to, co prowadzi do duchowego oddalenia od Boga.

Są dwa duchowe stany człowieka — światłość i ciemność. 

Ciemność oznacza życie bez Boga, grzech i zagubienie, natomiast światłość to obecność Chrystusa, prawda i życie wieczne.

Jezus jako Światłość świata prowadzi człowieka ku zbawieniu i przemienia jego życie. Każdy człowiek staje przed wyborem: trwać w ciemności lub przyjąć światłość Chrystusa i stać się „dzieckiem światłości”.

Błogosławię /Paweł Król/